آخرین فیلم های منتشر شده در سایت تاینی موویز

کشتی سنتی که در زبان ولوف به نام «لامب» شناخته می‌شود و یادآور کشتی فرنگی است، یک ورزش ملی و محبوب در سنگال است. این ورزش قوانین خاص و بسیار سختی دارد. هر تماشاچی می‌تواند در فضایی جشن‌گونه روی کشتی‌گیر محبوب خود شرط‌بندی کند. ورزشگاه داکار به عنوان بستری برای نمایش این نبردها در فیلم عمل می‌کند.

فیلم «خانه سیاه است» که در یک آسایشگاه جذامیان در شمال ایران می‌گذرد، «زشتی» را که در صحنه‌های آغازین گفته می‌شود در جهان بسیار است، در کنار مذهب و سپاسگزاری قرار می‌دهد.

سال ۱۹۶۱ است و اینگمار برگمان در حال ساخت یک فیلم است. ویلگوت شومان (کارگردان فیلم «من کنجکاوم؛ زرد»، ۱۹۶۷) که به عنوان کارآموز برگمان در صحنه حضور دارد، به تلویزیون سوئد پیشنهاد می‌کند که از این فرصت برای ضبط برنامه با این کارگردان تحسین‌شده استفاده کنند. در ماه اوت، شومان و گروه تلویزیونی شروع به ثبت تصاویری می‌کنند که بعداً به یک مستند جامع پنج‌قسمتی درباره ساخت فیلم «نور زمستانی» تبدیل می‌شود؛ مستندی که مراحل توسعه فیلم‌نامه، ساخت دکور و نورپردازی، تمرین‌ها و تدوین و همچنین گفتگوهای صمیمی با برگمان و اعضای بازیگران و عوامل او را به تصویر می‌کشد. تصاویر مربوط به اکران اولیه فیلم در سوئد، واکنش‌های فوری تماشاگران و نقدهای منتقدان در روز بعد را نشان می‌دهد.

پوله در اینجا اثری خلق کرده که تعریف دقیق همان چیزی است که منتقدان فرانسوی دوست دارند آن را یک شیء ناشناخته سینمایی بنامند. این اثر به عنوان «شهاب‌سنگی در آسمان سینمای فرانسه»، یک «شاهکار ناشناخته» و اثری «بی‌سابقه» توصیف شده است که با وجود برانگیختن حجم عظیمی از نقدهای مکتوب، از تفسیر تن باز می‌زند. کلاژ ریتمیک تصاویر آن شامل دختری روی برانکارد، یک ماهیگیر، ویرانه‌های یونانی، باغی در سیسیل و گاوبازی اسپانیایی با تفسیری انتزاعی به قلم سولرس همراه شده است و تنها موسیقی غنایی و تیره آنتوان دوهامل است که عناصر فیلم را در کنار هم نگه می‌دارد. در اولین تماشا، ممکن است نگران شوید که فیلم به قطعاتی نامفهوم از هم بپاشد؛ اما در طول ۴۵ دقیقه خود، قوانینش را خلق می‌کند و متوجه می‌شوید که در حال تماشای چیزی شبیه به بازآفرینی سینمایی یک آیین باستانی هستید.

سنگ‌تراشان هنگام استخراج و صیقل دادن بلوک‌های سنگی خود می‌گفتند: «سنگ دارد جان می‌گیرد». این تضاد، بهترین استعاره را برای مفهوم فیلم‌سازی در اختیار ماتسوموتو قرار داد. از نظر او، فیلم‌سازان همان‌گونه روی تصاویر کار می‌کنند که سنگ‌تراشان روی سنگ‌ها کار می‌کنند.

مصاحبه‌های صریح با مردم عادی درباره معنای خوشبختی؛ مفهومی که اغلب مبهم و غیرقابل توصیف است و ایده‌آل‌های اساسی‌تر و برابری‌خواهانه‌تری مانند خودسازی، رفاه، مدارا، فرصت‌های اقتصادی و آزادی را تداعی می‌کند.

فیلم «مردن در مادرید» اسناد و گزارش‌های متعددی را درباره جنگ داخلی اسپانیا گرد هم می‌آورد و با تلفیق دیدگاه‌های مختلف، تلاش می‌کند تداوم رنج مردم اسپانیا در دوران رژیم فرانکو را به تصویر بکشد. مرگ فدریکو گارسیا لورکا، بمباران گرنیکا، دفاع از مادرید و بریگادهای بین‌المللی از جمله موضوعاتی هستند که در این مستند به آن‌ها پرداخته شده است.

فیلمی در سبک موندو که احتمالاً درباره مردم ایتالیا است.

مستند کوتاهی از هیروشی تشیگاهارا درباره پدرش، سوفو تشیگاهارای مجسمه‌ساز، در حال آماده‌سازی یک نمایشگاه.

اولین نشانه‌های پاییز در منظره‌ای در امتداد یک رودخانه دیده می‌شود. برخی از روستاییان در حال چیدن بستری از بلوک‌های سنگی در ساحل رودخانه هستند تا از فرسایش بیشتر جلوگیری کنند. دیگران مشغول شخم زدن، ماهیگیری یا تعمیرات هستند. یک قایق بخار کوچک عبور می‌کند. در موتورخانه، یک آتش‌کار در حال ریختن زغال‌سنگ به درون کوره است. کمی پایین‌تر در مسیر رودخانه، آب از کنار شهر کوچکی می‌گذرد. یک تیم قایق‌رانی در حال تمرین برای مسابقات آینده هستند. برخی از زیست‌شناسان از طریق میکروسکوپ به میکروب‌های آب نگاه می‌کنند. گروهی از کارگران در حال رنگ‌آمیزی یک بارج جدید هستند و آن را به داخل رودخانه هل می‌دهند. وقتی پسر کوچکی یک قایق مسابقه‌ای را می‌بیند، قلعه شنی خود را رها می‌کند و در امتداد رودخانه می‌دود.