خیابان‌های برانکس در تسخیر باندهای جوانان دهه ۶۰ میلادی است، جایی که لذت و رنج دوران بلوغ در آن تجربه می‌شود. فیلیپ کافمن برداشت خود از رمان ریچارد پرایس درباره تاریخچه باند ایتالیایی آمریکایی «سرگردانان» را به تصویر می‌کشد.

اسکیپ داناهیو و هری مونرو، دو شهروند نیویورکی بدون شغل و آینده هستند؛ بنابراین تصمیم می‌گیرند از شهر فرار کنند و در جای دیگری کار بیابند. آن‌ها شغلی پیدا می‌کنند که در آن باید با پوشیدن لباس دارکوب، افتتاحیه یک بانک را تبلیغ کنند. اما وقتی لباس‌های پردار آن‌ها دزدیده شده و در یک سرقت بانک استفاده می‌شود، دیگر لازم نیست نگران کار باشند؛ چرا که مستقیم به زندان فرستاده می‌شوند.

تا سال ۲۰۱۷، اقتصاد جهانی فروپاشیده و جامعه آمریکا به یک حکومت پلیسی توتالیتر تبدیل شده است که تمام فعالیت‌های فرهنگی را سانسور می‌کند. دولت با پخش برنامه‌های مسابقه‌ای که در آن‌ها مجرمان محکوم برای بقای خود می‌جنگند، مردم را آرام نگه می‌دارد؛ از جمله مسابقه گلادیاتوری «مرد فراری» با اجرای دیمون کیلیان بی‌رحم، که در آن «دونده‌ها» تلاش می‌کنند از دست «شکارچیان» و مرگ حتمی فرار کنند تا فرصتی برای عفو و آزادی داشته باشند.

چهار روان‌پریش قاتل در جریان قطعی برق از یک آسایشگاه روانی فرار می‌کنند و خانه دکتر خود را محاصره می‌کنند.