اشتهای مهارناپذیر ژولیت ۱۸ ساله و یتیم برای لذت‌جویی، تمام سن تروپه را به هم می‌ریزد؛ همسر مهربان اما ساده‌لوح او، میشل، در تلاش‌های بیهوده‌اش برای رام کردن رفتارهای سرکش او، ضرب و شتم، توهین و رقص مامبو را تحمل می‌کند.

یان، ناخدای یک قایق ماهیگیری، عاشق دختر رئیسش می‌شود، که این موضوع باعث ناراحتی شدید جنی، معشوقه حسود او می‌گردد.

یک تاجر با اعتمادبه‌نفس بالا، کارفرمای خود را که همسر معشوقه‌اش است به قتل می‌رساند؛ اقدامی که ناخواسته زنجیره‌ای از حوادث شوم را رقم می‌زند.

میشل دلاسال، مدیر بی‌رحم و آزارگر یک مدرسه شبانه‌روزی، توسط یک زوج غیرمنتظره یعنی همسر مطیعش و معشوقه‌ای که با بی‌شرمی با او رفت‌وآمد می‌کند، به قتل می‌رسد. پس از ناپدید شدن مرموز جسد دلاسال، این دو زن با وقوع یک سری اتفاقات عجیب به مرور کنترل روانی خود را از دست می‌دهند.

پولت، دختر بچه پاریسی که پس از حمله هوایی نازی‌ها یتیم شده است، با میشل، پسر نوجوان روستایی آشنا می‌شود و این دو به سرعت به هم نزدیک می‌شوند. آن‌ها با هم تلاش می‌کنند تا دنیای آشفته و در حال فروپاشی اطراف خود را درک کنند و با ساختن یک قبرستان برای سگ خانگی مرده پولت، با مفهوم مرگ کنار بیایند. با این حال، در نهایت اقامت پولت در کنار خانواده میشل با واقعیت‌های تلخ دوران جنگ به خطر می‌افتد.

فیلم «ما همه قاتلیم» که در اصل «ما همه قاتل هستیم» نام داشت، توسط آندره کایات، وکیل سابق که از سیستم اعدام فرانسه متنفر بود، کارگردانی شده است. فیلم‌نامه شارل اسپاک هیچ تلاشی برای تطهیر چهار شخصیت اصلی (مارسل مولوجی، ریموند پلگرین، آنتوان بالپتره، ژولین وردیر) نمی‌کند؛ انگیزه‌ها هر چه که باشد، این‌ها همگی قاتلانی سنگدل هستند. با این حال، فیلم آیین سادیستی را محکوم می‌کند که از طریق آن این چهار مرد به پای گیوتین کشانده می‌شوند. در فرانسه، سیاست بر این است که هرگز به محکوم زمان اعدام را اعلام نکنند و سپس بدون هشدار قبلی ظاهر شده و قربانی را در حال دست‌وپا زدن و فریاد زدن به سمت نابودی بکشانند، بدون اینکه فرصتی برای آشتی با خود یا آفریدگارش داشته باشد. در پایان این فیلم تکان‌دهنده، مخاطب نیز به اندازه این چهار «شخصیت اصلی» احساس بی‌هویتی و مسخ‌شدگی می‌کند. این فیلم به شدت مورد انتقاد نهادهای مجری قانون فرانسه قرار گرفت، اما برنده جایزه ویژه هیئت داوران در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۲ شد.